Career LAB

Career LAB

One Page Academy

Jeden arkusz, który otwiera drzwi. Naucz się pisać one-pagery które wyróżniają się na biurku producenta.

Czym jest one-pager?

One-pager to jeden arkusz A4 zawierający kompletną historię: od ustawienia przez konfrontację do rozwiązania. To nie synopsis — to sprzedażowy dokument, który producent czyta w 90 sekund i decyduje, czy chce zobaczyć scenariusz.

One-pager poprzedza treatment (5–10 stron) i scenariusz (90–120 stron). Jest pierwszą barierą — i najczęściej ostatnią szansą. Większość projektów nigdy nie wychodzi poza one-pager.

One-pager

1 strona

Zainteresowanie

Treatment

5-10 stron

Szczegóły świata

Scenariusz

90-120 stron

Produkcja

Struktura sekcja po sekcji

Jeden arkusz = 7 sekcji. Każda ma swój cel i sugerowaną długość.

01

Nagłówek

1-2 linie

Tytuł, format (film/serial), gatunek, długość, imię autora

Producent musi wiedzieć co trzyma w ręku zanim przeczyta pierwsze słowo.

02

Logline

2-3 zdania

Jedno lub dwa zdania. Kto, cel, przeszkoda, stawka.

To najważniejsze zdania w całym dokumencie. Jeśli one nie działają — reszta nieważna.

03

Akt I — Ustawienie

3-4 zdania

Świat, bohater, relacje, status quo. Zdarzenie inicjujące które wszystko zmienia.

Producent musi zrozumieć co straci, jeśli historia pójdzie źle.

04

Akt II — Konfrontacja

5-7 zdań

Próby osiągnięcia celu. Eskalacja. Punkt środkowy (false victory lub false defeat). Ciemna godzina.

To największy kawałek tekstu — bo tutaj żyje historia. Ale nadal jedno zdanie na scenę kluczową.

05

Akt III — Rozwiązanie

3-4 zdania

Kulminacja. Co bohater traci i co zyskuje? Jaki jest nowy stan świata?

Producent chce wiedzieć, że historia ma punkt dojścia — i że jest satysfakcjonujący.

06

Postacie

2-3 zdania na postać

Imię, jedna cecha definiująca, arc (zmiana lub jej brak).

Max 3-4 postacie w one-pagerze. Reszta to tło.

07

Temat / Pytanie

1 zdanie

Jedno pytanie, które film zadaje. Nie odpowiedź — pytanie.

To odróżnia film z ambicją od produktu.

Przykładowe one-pagery

Rekonstrukcje na podstawie znanych filmów — żebyś widział jak teoria wygląda w praktyce.

Lot nad kukułczym gniazdem (1975)

Film fabularny · 2h 13min · Dramat

Dramat psychologiczny

Logline

Recydywista symulujący chorobę psychiczną trafia do zakładu zamkniętego, gdzie odkrywa, że jedynym więzieniem jest strach — a jego jedynym prawdziwym wrogiem jest kobieta bez emocji, która od lat rządzi duszami pacjentów.

Akt I — Ustawienie

McMurphy, recydywista unikający ciężkiej pracy w zakładzie karnym, symuluje chorobę psychiczną i trafia do stanowego szpitala psychiatrycznego. Szybko odkrywa, że oddział rządzony jest przez Siostrę Ratched — spokojną, niezmiennie uprzejmą kobietę, która dusi każdy przejaw wolności przez biurokratyczną kontrolę. McMurphy staje się katalizatorem: śmieje się, hazarduje, kłóci się — i po raz pierwszy od lat pacjenci zaczynają czuć, że są ludźmi.

Akt II — Konfrontacja

McMurphy organizuje mecze baseballu przed telewizorem, wycieczki łódką, prywatkę w oddziale. Każdy jego bunt to mała wygrana — i coraz większa eskalacja konfliktu z Ratched. Kulminacja środkowa: McMurphy mógłby wyjść, ale zostaje, bo nie może zostawić ludzi, których w coś zamienił. Punkt bez powrotu: nielegalna impreza alkoholowa na oddziale. Billy — nieśmiały, jąkający się pacjent — po raz pierwszy w życiu śpi z kobietą. Rano Ratched odbiera mu ten moment jednym zimnym zdaniem o jego matce. Billy popełnia samobójstwo.

Akt III — Rozwiązanie

McMurphy atakuje Ratched fizycznie. Zostaje poddany lobotomii — zamieniony w to, czym nigdy nie był: uległą rośliną. Wódz, milczący Indianin, który przez cały film tylko obserwował — dusi go poduszką, żeby nie żył jak żywy trup. Wyrywa zlewozmywak z podłogi i ucieka przez okno. Jako pierwszy.

Postacie

Randle McMurphyBuntownik, który myśli że wszystko jest grą — do momentu, gdy odkrywa, że naprawdę mu zależy. Archetyp Chrystusa i Dionizosa jednocześnie.
Siostra RatchedAntagonistka, która jest przekonana że robi dobro. Nie sadystka — administrator. To czyni ją przerażającą.
Wódz BromdenPozorny niemowa, rzeczywisty narrator. Jego wolność na końcu jest miarą zwycięstwa McMurphy'ego.

Tematy / Pytania

Wolność vs. system instytucjonalnyKonformizm jako rodzaj śmierciOfiara jako dar innym

Pulp Fiction (1994)

Film fabularny · 2h 34min · Czarna komedia / Thriller

Czarna komedia kryminalna

Logline

Trzej spleceni ze sobą losem bohaterowie — płatni mordercy, bokser i małżonka gangstera — przeżywają jeden dzień w Los Angeles, który zmienia ich wszystkich, choć żaden z nich tego nie zaplanował.

Akt I — Ustawienie

Trzy wątki przeplatają się niechronologicznie. Vincent Vega i Jules Winnfield odbierają walizkę dla bossa Marcellusa Wallaca — i przeżywają 'cud' (kule nie trafiają ich z bliska). Butch Coolidge, bokser, zostaje opłacony żeby przegrać — ale nie przegrywa. Mia Wallace, żona Marcellusa, spędza wieczór z Vincentem — i przedawkowuje heroinę.

Akt II — Konfrontacja

Każdy wątek ma swój punkt kulminacyjny budowany z absolutną precyzją rytmiczną. Scena z zastrzykiem adrenaliny — komedia z zagrożeniem życia. Pojedynek bokserski i ucieczka Butcha — po czym powrót po zegarek ojca (sentyment w gangsterskim świecie). Porwanie przez Zeda i Maynarda — Marcellus Wallace na łańcuchu. Butch go ratuje. Nie musi. Ale jest w nim coś, czego sam nie rozumie.

Akt III — Rozwiązanie

Jules decyduje, że 'przechodzi przez okres przejściowy' i rezygnuje z zabijania. Vincent ginie głupio, poza ekranem, bo nie był przy tym Jules. Butch i Fabienne uciekają na motorze Zeda. Walizka nigdy nie jest otwarta — zawiera to, czego każdy chce i czego nie dostanie. Film kończy się na początku — Jules w barze, przed napadem, który widzieliśmy w pierwszej scenie. Teraz rozumiesz dlaczego.

Postacie

Jules WinnfieldMorderca szukający sensu w 'cudach'. Jedyna postać, która naprawdę się zmienia — i dlatego jest sercem filmu.
Vincent VegaProfesjonalista bez refleksji. Ginie bo odłożył broń w złym momencie. Ironia idealna.
Butch CoolidgeBokser z honorem. W filmie bez bohaterów — on jest najbliżej bycia człowiekiem.

Tematy / Pytania

Przypadek vs. przeznaczenieOdkupienie w niespodziewanych miejscachStruktura jako treść (niechronologiczność jest tematem)

Zasady formatowania

Czcionka 10-11pt, marginesy 2-2.5cm — musisz się zmieścić na jednej stronie

Czasy teraźniejszy — 'McMurphy wchodzi', nie 'McMurphy wszedł'

Krótkie akapity — maks 3-4 zdania. Biała przestrzeń jest Twoim przyjacielem

Nazwiska postaci WERSALIKAMI przy pierwszym wprowadzeniu

Nie umieszczaj dialogów — to one-pager, nie scenariusz

Nie opisuj scen — opisuj dramaturgię. Nie 'wchodzi do pokoju' ale 'odkrywa prawdę'

Nie używaj klisz ('nieoczekiwany zwrot', 'mroczna tajemnica')

Nie zostawiaj otwartego zakończenia — producent chce widzieć czy umiesz domknąć historię

Złota zasada one-pagera

Po przeczytaniu one-pagera producent powinien być w stanie opowiedzieć Twoją historię komuś innemu na korytarzu — bez zaglądania do dokumentu. Jeśli nie może, one-pager nie działa. Testuj to: daj do przeczytania komuś, zabierz kartę po 2 minutach i poproś o streszczenie.

Napisz swój one-pager

Masz tekst lub pomysł? Wrzuć go do puli — dostaniesz feedback od innych scenarzystów i zarobisz Draft Coins za recenzowanie cudzych.

Dodaj swój tekst →