Pitch Perfect

Wyobraź sobie dwa domy. Jeden na szczycie wzgórza — minimalistyczny, jasny, pełen powietrza. Drugi w piwnicy — wilgotny, bez okien, zapach szczyn w deszczu. Rodzina Kimów żyje w tym drugim. Są sprytni, kochają się nawzajem, po prostu nie mają szczęścia.

Gdy najstarszy syn przypadkiem dostaje pracę korepetytora u bogatej rodziny Parków, rodzi się plan. Jeden po drugim — siostra, ojciec, matka — wkradają się do tego domu. Bez przemocy. Po prostu kłamią bardzo, bardzo dobrze.

To jest film o tym, czego wszyscy chcemy — bezpieczeństwa, godności, miejsca na słońcu. I o tym, jak bardzo możemy skrzywdzić innych, żeby to dostać. Hitchcock na zewnątrz. Dickens w środku.

Wietnam, 1969. Kapitan Willard dostaje misję — odnaleźć i 'wyeliminować' pułkownika Kurtza. Kurtz był wzorowym żołnierzem. Inteligentnym. Lojalnym. A potem coś w nim pękło.

Willard płynie w górę rzeki Mekong. Im dalej od baz, tym mniej logiki, mniej zasad, mniej sensu. Każda kolejna scena to krok głębiej — w dżunglę, w wojnę, w siebie.

To nie jest film o Wietnamie. To film o tym, że przemoc czyni coś z człowiekiem, czego nie da się cofnąć. Że 'na wojnie robimy co musimy' to zdanie, którym można usprawiedliwić wszystko.

Kurtz nie jest antagonistą. Kurtz jest tym, czym Willard może się stać.

Jerry Lundegaard jest w długach. Wpada na genialny plan: wynajmie dwóch przestępców, żeby porwali jego żonę. Teść wypłaci okup. Jerry weźmie połowę. Nikt nie ucierpi.

Wszystko idzie nie tak.

Ale to nie jest thriller. To komedia o ludzkiej głupocie i samookłamywaniu. Jerry nie jest zły — on jest po prostu absolutnie, kompletnie nieudolny i za bardzo pyszny, żeby to przyznać.

A komisarz Marge Gunderson — w siódmym miesiącu ciąży, w Minnesocie, w środku zimy — jest prawdopodobnie jedyną normalną osobą w tym filmie. I właśnie ona go rozwiąże.

Minessota. Styczeń. Śnieg. Trupy. I kobita w ciąży, która mówi 'jeepers' zamiast przeklinać.

Dwie lato 1963. Dwaj kowboje pilnują owiec na górze Brokeback. Zakochują się w sobie.

Wracają do swoich żon, dzieci, farm. Przez dwadzieścia lat spotykają się raz na jakiś czas — mówią, że jadą na ryby.

To jest historia o dwóch rodzajach miłości: tej, którą możesz pokazać światu, i tej, którą chowasz. O tym, jak dużo życia można zmarnować bojąc się być sobą. I o tym, że żałowanie czegoś, czego nigdy nie próbowałeś, jest najgorszym bólem ze wszystkich.

Ang Lee kręci to jak western — ale zamiast rewolwerów są emocje, które nigdy nie padają.