Między sceną a aktem leży sekwencja — grupa scen spięta jednym łukiem napięcia, mały film z własnym początkiem, środkiem i końcem. Pojedyncze sceny się obracają; sekwencja układa kilka takich zwrotów w jedno narastające pytanie (czy uda się napad? czy zdążą na czas?). Montaż to szczególny rodzaj sekwencji: seria krótkich ujęć, która ściska proces albo długi czas — trening, rozpad małżeństwa, kampanię — w minutę ekranu. Jest świetnym narzędziem tempa, ale ma cenę. Pułapka to montaż użyty tam, gdzie trzeba było rozegrać scenę: montaż streszcza, a streszczenie pomija dramat.
Wizualną intuicję daje Marriage A-la-Mode (William Hogarth, 1743–45, National Gallery w Londynie) — nie jeden obraz, lecz cykl sześciu, który czyta się jak sekwencję. Hogarth opowiada w nim całą historię zaaranżowanego małżeństwa: od kontraktu między rodzinami, przez znudzenie i zdrady, po podwójną katastrofę na końcu. Każde płótno to osobna scena ze swoim zwrotem, ale dopiero razem budują jeden łuk upadku — a sześć obrazów ściska lata w kilka spojrzeń. To jest sedno: sekwencja to kilka scen, które łączy jedno pytanie i jeden ruch w dół albo w górę; montaż robi to samo, tyle że jeszcze szybciej.
Kanon. Montaż i sekwencja to dwa różne narzędzia. Literacki montaż doprowadził do mistrzostwa John Dos Passos w trylogii U.S.A.: wplata w powieść „kroniki filmowe” — posklejane nagłówki gazet, strzępy piosenek i przemówień — które w kilku wierszach oddają cały klimat epoki, nie opowiadając żadnej sceny wprost. W kinie Milczenie owiec zbudowano wzorcową sekwencję na montażu równoległym: ekipa szykuje się do nalotu na dom, który bierzemy za kryjówkę mordercy, podczas gdy Clarice sama dzwoni do innych drzwi — a cięcia między scenami napinają jedno pytanie aż po wspólny zwrot. Polski kanon: Krzyżacy Aleksandra Forda kończą się rozległą sekwencją bitwy pod Grunwaldem — dziesiątki ujęć spiętych w jeden łuk aż po klęskę Zakonu.
Pięć reguł. Pierwsza: sekwencja to mini-film — grupa scen spięta jednym pytaniem dramatycznym, z własnym początkiem, środkiem i końcem (zobacz osobny artykuł o strukturze trzech aktów). Druga: sekwencja jest zbudowana z obróconych scen — to scena scen (zobacz osobny artykuł o scenie jako jednostce). Trzecia: montaż to sekwencja kompresji — skraca proces albo lata do serii krótkich ujęć (zobacz osobny artykuł o czasie ekranowym i czasie fabuły). Czwarta: montaż jest narzędziem tempa — reguluje, jak szybko opowieść pokonuje dystans (zobacz osobny artykuł o tempie). Piąta: nie nadużywaj montażu — to, co ważne, rozegraj sceną, nie skrótem (zobacz osobny artykuł o cięciu i kompresji).
Pytanie warsztatowe: pogrupuj sceny w sekwencje — które z nich łączy jedno pytanie i jeden narastający łuk? Czy każda twoja sekwencja, jak płótna Hogartha, prowadzi gdzieś dalej, czy to luźny ciąg scen bez wspólnego ruchu? A tam, gdzie sięgasz po montaż: czy ściskasz to, co i tak byłoby nudne rozegrane w pełni — czy może skracasz właśnie tę scenę, którą widz powinien przeżyć na żywo?