Przebieg pod kątem ekspozycji to osobne przejście redakcyjne, w którym tropisz ekspozycję — informacje podawane widzowi — i naprawiasz, jak oraz kiedy je serwujesz. Czytasz raz, jedną soczewką: szukasz tylko informacji. Pułapka jest podwójna: z jednej strony ekspozycja wszędzie — zostawiasz wykłady, kwestie „jak wiesz”, podane wprost życiorysy; widz słyszy to, czego by się domyślił albo czego jeszcze nie potrzebuje, a scenariusz prawi kazania i wlecze się; z drugiej wycięte do dezorientacji — w gorliwości „zaufaj widzowi” zdzierasz tak wiele, że brak kluczowej informacji, widz gubi, kto, co i dlaczego, a tajemnica zmienia się w mętlik. Sekret: w tym przebiegu rozpisz każdą informację, zostaw tylko to, czego widz potrzebuje tu i teraz (tnąc to, co się domyśli albo czego jeszcze nie potrzebuje), zamień podawanie na pokazywanie, a niezbędne rozłóż na chwilę potrzeby — ani wykładający zrzut informacji, ani dezorientująca pustka.
Wizualną intuicję daje Święty Hieronim w pracowni Colantonia (ok. 1445) — uczony przy pulpicie, a wokół ściana zasypana karteczkami, zwojami i księgami, gęsta od zapisków. Pracownia tonąca w dokumentach — i tym grozi nieoczyszczona ekspozycja. To jest sedno: przesiej masę informacji, zatrzymaj to, co niezbędne tu i teraz, a resztę usuń.
Kanon. Czyszczenie ekspozycji to stara cnota rzemiosła: maksyma „wchodź późno, wychodź wcześnie” i zaufanie widzowi; tępiona klisza „jak wiesz, Drogi Bracie”, którą przebieg wyłapuje i zabija; czytanie przy stole, gdzie słuchacze tępieją przy zrzucie informacji. „Pokaż, nie mów” staje się tu operacją: przeszłość przesuwasz z monologu w sprawę odsłanianą w konflikcie. Polski kanon: „Cicha noc” Piotra Domalewskiego — wigilijny dramat rodzinny, w którym przeszłość, długi i napięcia wyłaniają się z zachowań i strzępów rozmów, nie z wykładu; widz składa je sam.
Pięć reguł. Pierwsza: najpierw rozpisz każdą informację — nie naprawisz tego, czego nie zlokalizowałeś; wypisz, co i kiedy widz się dowiaduje (zobacz osobny artykuł o diagnozie przed przeróbką). Druga: osobny przebieg, jedna soczewka — czytasz raz, patrząc tylko na ekspozycję, jak w przebiegu pod kątem spójności (zobacz osobny artykuł o przebiegu pod kątem spójności). Trzecia: nadmiar ekspozycji dławi tempo — zrzut informacji wlecze scenę; przebieg pod kątem ekspozycji chodzi w parze z przebiegiem pod kątem tempa (zobacz osobny artykuł o przebiegu pod kątem tempa). Czwarta: ekspozycja kryje się w dialogu — najwięcej podawania wprost siedzi w kwestiach, więc czyść je tam (zobacz osobny artykuł o redakcji samego dialogu). Piąta: to przebieg, nie sama sztuka podawania — tu czyścisz gotowy szkic; jak dobrze podawać informacje, to osobny temat (zobacz osobny artykuł o podawaniu informacji).
Pytanie warsztatowe: wróć do pracowni tonącej w dokumentach i spójrz na swój szkic: czy każda informacja jest naprawdę potrzebna tu i teraz — czy zostały wykłady i kwestie „jak wiesz”? I czy po cięciu widz wciąż wie, kto, co i dlaczego — czy wpadł w mętlik?