Dan Harmon — twórca „Community” i „Rick and Morty” — sprowadził monomit do ośmiu punktów na okręgu i nazwał to Story Circle (koło opowieści). Bohater rusza z miejsca, schodzi w nieznane, zdobywa to, czego chciał, płaci za to i wraca odmieniony — a koło można puścić od nowa w następnym odcinku. Pułapka jest podwójna: można potraktować osiem nazw jak listę zakupów i nakleić je na przypadkowe zdarzenia, gubiąc oś porządek–chaos, która nadaje im sens; albo darować bohaterowi cenę z dołu koła, tak że powrót i przemiana są na kredyt, a okrąg się nie domyka.
Wizualną intuicję daje Koło Fortuny Edwarda Burne-Jonesa (1875–1883) — Fortuna obraca wysokie koło, a przywiązani do niego ludzie suną w górę i w dół: jeden właśnie u szczytu, drugi już strącany, nikt na dłużej. Tym jest Story Circle: bohater nie idzie prostą drogą, lecz jedzie na obracającym się kole, które wynosi go w porządek i strąca w chaos, by znów wynieść. Nie linia od punktu do punktu, tylko obrót, który wraca tam, skąd ruszył — ale z kimś innym w środku. To jest sedno: struktura jest kołem, nie strzałką.
Kanon. Harmon nie wymyślił niczego od zera — wziął monomit Campbella i ścisnął go do ośmiu kroków, które da się przejść w jednym odcinku, a potem powtórzyć w kolejnym. Osiem stacji biegnie po okręgu: Ty, Potrzeba, Zejście, Poszukiwanie, Znalezienie, Zapłata, Powrót, Przemiana (w oryginale You, Need, Go, Search, Find, Take, Return, Change) — górna połowa to znajomy porządek, dolna to chaos nieznanego, a próg między nimi przekracza się dwa razy. Polski kanon: „Jańcio Wodnik” Jana Jakuba Kolskiego — wiejska przypowieść o człowieku, który dostaje cudowny dar, wznosi się w pysze, daje się jej zepsuć i zostaje strącony, by wrócić do pokory. Pełny obrót koła: wyjście, cena, przemiana.
Pięć reguł. Pierwsza: poznaj rodzica. Koło to odświeżony monomit Campbella — zanim go uprościsz, naucz się pełnej, dwunastostacjowej wersji, bo z niej pochodzą wszystkie skróty (zobacz osobny artykuł o podróży bohatera). Druga: to lista funkcji, nie scen. Jak rozpiska beatów Snydera, osiem punktów mówi, co ma się wydarzyć, nie jak — jeden krok bywa pięcioma scenami albo jednym ujęciem (zobacz osobny artykuł o rozpisce beatów Save the Cat). Trzecia: koło leży na trzech aktach. Zejście przez próg to koniec aktu pierwszego, dolny łuk to akt drugi, wspinaczka z powrotem to akt trzeci — ten sam szkielet widziany z góry (zobacz osobny artykuł o strukturze trzech aktów). Czwarta: dół to praca. Poszukiwanie, Znalezienie i Zapłata to pasmo prób, w którym bohater dostaje swoje i od razu za to płaci — bez tego pasma zdobycie jest darmowe (zobacz osobny artykuł o cyklach prób i porażek). Piąta: najniższy punkt musi zaboleć. Zapłata za to, co znalazł, siedzi na samym dnie koła; jeśli tam nie boli, powrót i przemiana są na słowo honoru (zobacz osobny artykuł o momencie wszystko stracone).
Pytanie warsztatowe: spójrz na koło Burne-Jonesa i wskaż, na której wysokości jest teraz twój bohater — i czy naprawdę zjechał na sam dół, zanim pozwoliłeś mu się wspinać.