Para siedzi na hiszpańskim dworcu, czeka na pociąg i rozmawia o piwie oraz o kolorze wzgórz po drugiej stronie torów. Rozmawia też o pewnym zabiegu, którego ani razu nie nazywa po imieniu. Ernest Hemingway napisał Wzgórza jak białe słonie w całości z tego, czego dwoje ludzi sobie nie mówi.
Słowo aborcja nie pada w tym opowiadaniu ani razu, a czytelnik odkłada je w pełni poinformowany. Rzecz trzyma się dlatego, że oboje bohaterowie doskonale wiedzą, o czym rozmawiają, i żadne z nich nie ma najmniejszego powodu tego nazywać. Przemilczenie jest tam zachowaniem postaci, a nie sztuczką autora. Napięcie rośnie z każdą minutą czekania na peronie, choć nikt ani razu nie podnosi głosu.
Sam Hemingway nazwał ten mechanizm zasadą góry lodowej. Nad wodą widać jedną ósmą, reszta zostaje w głębi, a bryła nad powierzchnią wygląda poważnie dlatego, że coś ją trzyma od spodu. Bryła na płótnie obok pokazuje tyle, ile widać z pokładu statku, a cała jej groza mieszka w zimnej wodzie pod spodem. Warunek jest przy tym jeden i twardy: pomija się to, co się wie.
Przemilczenie rzeczy, której autor sam nie ma w głowie, nie daje ciężaru. Daje dziurę. Różnica bywa w tekście niewidoczna, a mimo to rozstrzyga o wszystkim, bo pominięta scena zostawia po sobie ślad tylko wtedy, gdy została kiedyś pomyślana do końca. Czasem trzeba ją napisać i dopiero potem wyrzucić.
Michelangelo Antonioni posunął tę zasadę do miejsca, w którym mało kto ośmiela się stanąć. W Przygodzie dziewczyna znika na skalistej wysepce w pierwszym akcie, poszukiwania rozłażą się po kilku scenach, a film nigdy nie powie, co się z nią stało. Reszta seansu jest ułożona wokół jej braku i wokół ludzi, którzy zdumiewająco szybko przestają pytać. Nieobecność zostaje tam głównym bohaterem.
Luka musi być jednak oznaczona. Odbiorca ma dostać ślad po tym, czego nie dostał, choćby jedno zdanie nie na miejscu albo przedmiot, który wraca bez wyjaśnienia. Bez takiego znaku przemilczenie czyta się jak przeoczenie, nie jak decyzja. Sygnał bywa drobny, byle padł świadomie i przy samej dziurze.
Materiałem niedopowiedzenia jest uczucie, a osobne hasło o zdarzeniu poza kadrem rozdziela całą rodzinę pominięć na uczucie, fakt i czas. Tutaj rozstrzyga co innego, czyli to, ile wolno ukryć naraz. Jedna naładowana luka na scenę wystarcza, dwie zaczynają ze sobą konkurować i żadna nie zdąży się nasycić. Przy redakcji łatwo to policzyć, bo wystarczy zaznaczyć na stronie każde miejsce, w którym tekst zostawia pytanie bez odpowiedzi.
Pusta góra lodowa zdarza się częściej, niż sądzą jej autorzy. Pisarz, który raz poczuł siłę przemilczenia, zaczyna przemilczać wszystko i po jakimś czasie chowa rzeczy, których nigdy nie wymyślił. Sceny urywają się w połowie, motywacje wiszą w powietrzu, a zagadkowość staje się celem samym w sobie. Powstaje wrażenie, że tekst pilnuje sekretu, którego nie ma.
Kiedy niedopowiedzenia zabraknie zupełnie, tekst przestaje potrzebować czytelnika. Każda emocja jest nazwana, każde tło objaśnione, każdy motyw domknięty w tej samej scenie, w której się otworzył. Nic tam nie zostaje do zrobienia, więc nic nie zostaje w pamięci. Opowieści zapamiętuje się po tym, co same kazały sobie dopowiedzieć.