Nazwa przyszła wprost z powieści w odcinkach i kinowych seriali, w których bohater zostawał na koniec numeru zawieszony nad przepaścią. Sam chwyt nie ma jednak nic wspólnego ze skałami. Cliffhanger to urwanie opowieści w punkcie najwyższego ciśnienia i odmowa udzielenia odpowiedzi.
Najważniejsze jest w nim miejsce cięcia, a nie sama groza. Zawieszenie działa wtedy, gdy trafia w moment, w którym odbiorca ma prawo odejść, czyli na koniec rozdziału, odcinka, aktu albo tomu. W środku sceny nikt i tak nie odchodzi, więc urwanie niczego nie kupuje. Na szwie kupuje wszystko, bo zamiast wygodnego momentu na odłożenie książki dostajemy moment, w którym odłożyć jej się nie da.
Wilkie Collins rozpisał na tym całą Kobietę w bieli. Powieść ukazywała się w prasie tygodniowymi porcjami, więc każda porcja musiała urwać się tak, żeby czytelnik odliczał dni do następnej. Collins ciął tuż po tym, jak ktoś zjawiał się nie tam, gdzie powinien, albo tuż przed odpowiedzią, na którą czekało się od trzech numerów. Napięcie rozłożone na tygodnie okazało się zupełnie inną siłą niż to samo napięcie przeczytane jednym ciągiem.
Mechanizm nie ruszy jednak, dopóki odbiorca kogoś nie polubi albo o kogoś się nie zacznie bać. Postać, która nic dla nas nie znaczy, może wisieć nad dowolną otchłanią i nic z tego nie wyniknie. Dlatego pierwszy odcinek serialu prawie nigdy nie kończy się dobrym zawieszeniem, choćby scenarzysta bardzo się starał. Więź buduje się wcześniej, a urwanie tylko po nią sięga.
Drugi warunek dotyczy pytania, które zostaje w powietrzu. Musi być ostre i dające się wypowiedzieć jednym zdaniem: czy zdąży przed północą albo czy list dotrze przed nią. Mglisty opar niepokoju nie trzyma nikogo. Paul Delaroche zatrzymał w Dzieciach Edwarda dwóch chłopców uwięzionych w Tower w chwili, gdy obaj podnoszą wzrok znad książki, a pies u stóp łoża nastawia uszy w stronę drzwi. Całe płótno wisi na jednym pytaniu o to, kto właśnie idzie korytarzem.
Trzeci warunek zaczyna działać dopiero po powrocie i tam ginie najwięcej cliffhangerów. Zagrożenie sprzedane jako śmiertelne musi po przerwie okazać się śmiertelne. Przebudzenie ze snu albo unik, którego wcześniej nie było w kadrze, unieważnia nie jedną scenę, ale wszystkie następne. Odbiorca uczy się, że groźba jest dekoracją, i przy kolejnym urwaniu spokojnie idzie spać.
Irvin Kershner zamknął Imperium kontratakuje wbrew wszystkim odruchom ostrożności. Jeden bohater zostaje zamrożony i wywieziony przez łowcę nagród, drugi traci dłoń i dowiaduje się, że jego wróg jest jego ojcem, a napisy ruszają, zanim cokolwiek zostaje naprawione. Film musiał wytrzymać z tą niespłaconą obietnicą trzy lata do następnej części. Wytrzymał, bo obietnica była prawdziwa.
Zużywa się to szybciej niż większość narzędzi warsztatu. Kiedy każdy rozdział kończy się szarpnięciem, szarpnięcia przestają być słyszalne i czytelnik zaczyna przebiegać końcówki wzrokiem, bo wie, że i tak nic się nie stało. Serial potrafi przez trzy sezony trzymać widzów na samych urwaniach i stracić ich w tygodniu, w którym pierwszy raz nie ma czego urwać. Rozdział zamknięty spokojnie, z jedną rzeczą świeżo otwartą, wraca po czytelnika równie skutecznie i nie zostawia po sobie nic do odkręcania.