Środek — zwłaszcza długi drugi akt między zawiązaniem a kulminacją — to miejsce, w którym opowieść najczęściej traci pęd. „Sflaczejały środek” wisi, gdy pytanie dramatyczne wiotczeje: cel przestaje być pilny albo wynik staje się przesądzony. Objawy są stałe: sceny przestają eskalować i nawlekają się na „a potem… a potem” zamiast „więc / ale”; bohater dryfuje, zamiast napędzać; w centrum brak zwrotu, który dzieliłby akt; a wątki poboczne zapychają miejsce, nie zasilając głównej osi. Pułapka jest podwójna: dopychać środek efektami „na czas” (ruch to nie pęd) oraz mylić środek powolny z obwisłym (napięte powolne tempo to nie sflaczenie — sflaczenie to utrata ciśnienia, nie niska liczba zdarzeń).
Wizualną intuicję daje Holenderskie okręty podczas ciszy morskiej Willema van de Velde młodszego (1665, Rijksmuseum w Amsterdamie) — tafla gładka jak szkło, okręty stoją bez ruchu, żagle obwisły, flagi zwisają. Van de Velde namalował statki, które straciły wiatr — w pół rejsu, bez impetu. To jest sedno sflaczałego środka: opowieść w połowie drogi, której zabrakło wiatru w żaglach, choć morza wokół wciąż pełno.
Kanon. Syd Field uczynił z punktu środkowego kluczowy beat drugiego aktu, a Blake Snyder rozpisał środek na „wszystko stracone” i moment, gdy „źli zaciskają pętlę”. Twórcy South Park dali regułę: sceny łączy „więc / ale”, nigdy „a potem”. W Gwiezdnych wojnach środek to wpadnięcie w szpony Gwiazdy Śmierci; w Ojcu chrzestnym — restauracyjne morderstwo, po którym Michael nie jest już cywilem. Polski kanon: Sienkiewicz w Potopie trzyma ogromny środek wielkim zwrotem Kmicica — jego przemiana z człowieka skompromitowanego w obrońcę nakręca całą drugą połowę.
Pięć reguł. Pierwsza: napięcie, nie liczba zdarzeń — środek wisi, gdy cel przestaje być pilny albo wynik przesądzony; pilnuj ciśnienia pytania dramatycznego (zobacz osobny artykuł o tempie). Druga: wbij punkt środkowy — silny zwrot w centrum (rewelacja, fałszywe zwycięstwo lub klęska, punkt bez powrotu) dzieli akt na „przed” i „po”. Trzecia: eskaluj, nie dodawaj — każda scena podnosi stawkę; zamień „a potem” na „więc / ale” (zobacz osobny artykuł o sekwencji i montażu). Czwarta: trzymaj bohatera w akcji — niech ściga cel i napotyka przeszkody; bierny bohater obwisa razem ze środkiem (zobacz osobny artykuł o scenie jako jednostce). Piąta: tnij i podłącz wątki — najszybszy lek to kompresja; każdy wątek poboczny musi naciskać na główną oś. Omiń pułapki: zapychania efektami i mylenia powolnego tempa z obwisłością.
Pytanie warsztatowe: spójrz na drugi akt jak na okręty van de Velde — żagle łapią wiatr, czy historia stoi na gładkiej wodzie? Wskaż punkt środkowy: jaki jeden zwrot dzieli akt na „przed” i „po”? A potem przejdź scena po scenie i zapytaj: czy każda podnosi stawkę, czy tylko mija czas? Jeśli wytniesz scenę i nic nie traci na napięciu, środek właśnie wskazał ci, co obciąć.