Kwestia wyjścia to ostatnia replika sceny — guzik, który ją domyka z siłą — śmiechem, ukłuciem, ironią — i pcha widza w następną scenę. To zdanie, na którym wychodzisz. Punktuje scenę, krystalizuje jej sens albo go odwraca, i daje pęd. Odróżnia ją od fabularnego cliffhangera: to nie zawieszone napięcie, lecz wyreżyserowana ostatnia kwestia, która może rozwiązać, użądlić albo rozśmieszyć. Pułapka jest podwójna: z jednej strony brak guzika — scena wycieka: kończy się wiotką kwestią (albo trzema zdaniami po tej mocnej), bez punktu i pędu, widz czuje, że odsłona obwisła, zamiast się obrócić; z drugiej wymuszony docinek — doklejasz ciętą odzywkę do każdego końca sceny, guziki stają się tikiem, zadufane i wymienne, a chwyt tanieje. Sekret: kończ scenę kwestią, która ląduje — krystalizuje albo odwraca, niesie pęd — i tnij natychmiast, a zarazem różnicuj typ guzika (żart, cios, cisza, ironia, pytanie), by każdy pasował do swojej sceny i żaden nie był na siłę — ani obwisła niekońcówka, ani defilada docinków.
Wizualną intuicję daje Dwa powozy Claude'a Gillota (ok. 1707) — teatralna scena commedii dell'arte: dwa powoziki blokują się w wąskiej uliczce, a awantura pnie się do szczytu, gdy Arlekin i Skaramucz nie chcą ustąpić. Beat dobity na szczycie — i tym jest kwestia wyjścia. To jest sedno: scena pnie się do mocnej repliki, którą podajesz i zaraz wychodzisz.
Kanon. Mocna replika na koniec ma rodowód w teatrze: „kwestia kurtynowa” tuż przed opadnięciem kurtyny — żart albo cios pod żebra na koniec aktu; sitcomowe domknięcie aktu, które wysyła nas na przerwę; cięta odzywka na pożegnanie z noir. Rzemiosło każe kończyć scenę o jedną kwestię wcześniej, niż się chce. Polski kanon: skecze Kabaretu Starszych Panów Jeremiego Przybory, mistrzowskie w eleganckiej kwestii wyjścia — pointa, która zostaje w uchu.
Pięć reguł. Pierwsza: kwestia wyjścia to ostatni beat sceny — ma wylądować czysto: zwrot, ukłucie, śmiech — nie rozmyć się (zobacz osobny artykuł o beatach dialogu). Druga: wyjdź na mocnym, nie po nim — zostaw scenę na najsilniejszej kwestii i tnij; nie dopisuj trzech wiotkich zdań po niej (zobacz osobny artykuł o wchodzeniu późno i wychodzeniu wcześnie). Trzecia: najlepsze repliki niosą podtekst — guzik, który coś przemilcza, dźwięczy dłużej niż goła pointa (zobacz osobny artykuł o podtekście). Czwarta: to replika, nie fabularny cliffhanger — domyka beat słowem, a nie zawiesza fabułę na nierozwiązanym napięciu (zobacz osobny artykuł o cliffhangerze). Piąta: nie każda musi być ciętą ripostą — różnicuj typ guzika: cisza, płaski cios, ironiczne echo, pytanie bez odpowiedzi; seria docinków tanieje (zobacz osobny artykuł o pojedynku na riposty).
Pytanie warsztatowe: wróć do awantury na szczycie i sprawdź końcówki swoich scen: czy każda wychodzi na mocnym beacie i tnie od razu — czy wlecze trzy wiotkie zdania po niej? I czy guziki się różnią — czy wszystkie postaci wychodzą na ten sam cięty żart?