Konspekt, synopsis i treatment mylą się nagminnie, a robią trzy różne rzeczy. Synopsis streszcza fabułę dla kogoś z zewnątrz, treatment opowiada ją prozą scena po scenie, a konspekt jest roboczą listą zdarzeń wraz z tym, co z czego wynika. Tylko ten trzeci powstaje wyłącznie dla autora.
Na liście stoją zdarzenia w kolejności, a między nimi rzecz najważniejsza: powód. Bohaterka traci pracę, więc wraca do rodzinnego miasta, ale zastaje tam kogoś, kogo unikała przez piętnaście lat. Dopóki kolejne punkty spina słowo „więc” albo słowo „ale”, konstrukcja się trzyma. Kiedy między nie wchodzi „a potem”, w tym miejscu nie ma jeszcze fabuły, jest sama kolejność.
Konspekt filmu pełnometrażowego mieści się zwykle na kilku stronach, bo ma pokazywać całość naraz. Serial rozpisuje się osobno na sezon i osobno na odcinek, inaczej nie widać, który wątek zamiera na cztery odcinki. Format zapisu jest obojętny. Punkty na kartce, karty scen rozłożone na stole i plik w telefonie działają tak samo, o ile da się objąć je wzrokiem.
J.K. Rowling rozpisała Harry'ego Pottera i Zakon Feniksa odręcznie na kratkowanym arkuszu. Wiersze odpowiadały kolejnym rozdziałom i miesiącom roku szkolnego, a osobne kolumny prowadziły wątki biegnące równolegle. Dzięki temu widziała na jednej kartce, który wątek milczy zbyt długo. Taka siatka nie mówi, co ma się wydarzyć, mówi tylko, gdzie zrobiła się dziura.
Joseph Heller rozpisał Paragraf 22 na wielkiej odręcznej siatce, w której pilnował, co dzieje się w którym rozdziale i kto w nim występuje. Powieść skacze po czasie i po wielu bohaterach, więc bez takiej mapy nie dałoby się utrzymać porządku, którego czytelnik nigdzie nie widzi, a mimo to czuje pod ręką.
Plansza szkieletu z De humani corporis fabrica Andreasa Vesaliusa pokazuje figurę, która stoi, choć nie jest jeszcze człowiekiem. Kości trzymają postać w pionie i rozstrzygają jej proporcje, a mięśnie i skóra dopiero na nich narosną. Konspekt pracuje w ten sam sposób. Rozstrzyga to, czego potem nie da się naprawić dialogiem ani montażem.
Plan rozpisany do samego końca zabiera pisaniu jedyną rzecz, którą pisanie umie zrobić lepiej. W trakcie pracy postać nagle mówi coś, czego nie było w żadnym punkcie, i okazuje się to lepsze od kwestii zaplanowanej miesiąc wcześniej. Konspekt ma taką sytuację wytrzymać. Dlatego bywa gęsty tam, gdzie rozstrzygają się konsekwencje, i rzadki tam, gdzie zaczyna się konkretna scena.
Dobry konspekt starzeje się szybko i to jest objaw zdrowia. Po dwudziestu stronach scenariusza zwykle okazuje się, że punkt czternasty przestał być potrzebny, bo jego robotę wziął na siebie punkt jedenasty. Wtedy poprawia się listę, i to zajmuje kwadrans. Autorzy, którzy tego nie robią, po miesiącu piszą według planu, w który sami przestali wierzyć.
Scenariusz, który się rozjeżdża, rozjeżdża się prawie zawsze w miejscu, którego w konspekcie w ogóle nie było. Autor przeskoczył je jednym „a potem”, licząc, że w pisaniu samo się zrośnie. Nie zrasta się samo, a zauważa to najpierw czytający, któremu bohater nagle przestaje być wiarygodny.