Cztery odcinki bez ruchu wystarczą, żeby wątek wypadł widzowi z opowieści. Jego bohaterowie chodzą po ekranie dalej, tylko przestali cokolwiek załatwiać. Tabela wątków jest siatką, w której wiersze są scenami albo odcinkami, a kolumny osobnymi liniami fabularnymi. W kratce stawia się znak wtedy, gdy dana linia w danym miejscu rzeczywiście się posunęła. Reszta roboty polega na patrzeniu, gdzie w tej siatce zrobiły się puste pasy.
Kolumnę dostaje wszystko, co ma własny bieg: fabuła główna, wątek poboczny, romans, śledztwo, przemiana bohatera, a czasem także temat, o ile wraca w konkretnych scenach, a nie unosi się nad całością. Znak w kratce należy się wyłącznie ruchowi do przodu. Kiedy postać z danego wątku pojawia się w scenie i niczego w swojej sprawie nie zmienia, kratka zostaje pusta, bo obecność to jeszcze nie jest bieg.
W Magnolii Paul Thomas Anderson poprowadził kilka osobnych historii przez jeden dzień w Los Angeles i przecinał je na przemian, aż stopniowo wychodzi na jaw, że część bohaterów łączy pokrewieństwo albo dawna krzywda. Przy takim rozwiązaniu każda linia musi się odzywać regularnie. Widz, który straci kontakt z jednym pasmem, przestaje rozumieć, po co ono jest, i zaczyna czekać, aż film wróci do tego, co go obchodzi.
Siatka pracuje na całości i tym różni się od czytania po kolei. Autor przeglądający własny tekst scena po scenie widzi zawsze tę jedną nić, którą właśnie trzyma w ręku, i ocenia ją w oderwaniu od reszty. Krosno na płótnie Angeliki Kauffmann Penelopa przy krośnie trzyma całą tkaninę naraz, więc nić, która przestała się przeplatać z sąsiednimi, widać bez szukania.
Puste i pełne miejsca w siatce układają się w trzy typowe obrazy. Kolumna z długą pustą przerwą to wątek, który zamilkł na tyle, że widz przestał go pilnować i przy powrocie potrzebuje przypomnienia. Kolumna zaznaczona w każdym wierszu zwykle znaczy, że jedna linia pożarła całą opowieść, a reszcie została rola tła. Wiersz bez ani jednego znaku to scena, która nie posuwa niczego, choćby była najlepiej napisana ze wszystkich.
Warto trzymać tę siatkę osobno od dwóch narzędzi, z którymi bywa mylona. Wykres napięcia mierzy natężenie, oś czasu pilnuje chronologii i ciągłości, a tabela wątków odpowiada wyłącznie na pytanie, czyja historia ruszyła się w danym miejscu. Zlanie tych trzech porządków w jeden arkusz kończy się dokumentem, którego nikt nie umie już czytać, bo każda kolumna znaczy w nim co innego.
Największe ryzyko polega na odczytaniu siatki jako polecenia do wykonania. Pusta kratka nie jest dziurą do zaklejenia, bo wątek wciśnięty do sceny na siłę słychać natychmiast i brzmi zwykle jak przypomnienie dla zapominalskich. Czasem pusty pas jest zresztą w danym miejscu jedyną sensowną decyzją, ponieważ opowieść musiała na chwilę zostać przy jednej sprawie, żeby ta sprawa zdążyła cokolwiek znaczyć.
Najwięcej daje tabela wcześnie, kiedy sceny są jeszcze punktami w konspekcie, a przestawienie kolejności kosztuje jedno przeciągnięcie wiersza. Zrobiona przy gotowym scenariuszu również wykryje przerwy, tylko że każda poprawka oznacza wtedy przepisywanie dużych partii tekstu. Wątek, który zamilkł na trzydzieści stron, nie wraca do opowieści o własnych siłach.