Łuk negatywny to kształt, w którym bohater kończy gorzej, niż zaczął: nie rośnie, lecz się stacza — skorumpowany, rozczarowany albo zniszczony. To trzeci kształt obok łuku przemiany na lepsze i łuku płaskiego. Bywa korupcją, rozczarowaniem albo upadkiem, w którym własna skaza prowadzi do ruiny. Chwyta, bo patrzymy, jak ktoś niszczy się od środka — tragedia zmarnowanego potencjału, groza kwaśniejącej duszy. Pułapka jest podwójna: z jednej strony nagłe pstryknięcie — bohater przeskakuje z dobra w zło w jednej scenie; nie widać stopniowej korupcji ani współudziału; upadek jest arbitralny jak przełącznik, więc w niego nie wierzymy. Z drugiej upadek bez wysokości — postać od początku nie ma nic do stracenia: była zła albo pusta, więc „upadek” jest linią płaską; albo nie zasiałeś skazy ani marzenia, więc nie ma tragedii. Sekret: łuk negatywny rani, gdy jest stopniowym, umotywowanym staczaniem z prawdziwej wysokości — zasiej skazę i dobro wcześnie, każdy krok w dół uczyń wiarygodnym wyborem bohatera, piętrz kompromisy i daj nam opłakiwać, co stracone. Widz ma uwierzyć w upadek i go żałować.
Wizualną intuicję daje Upadek Faetona George'a Stubbsa (1777) — chłopiec, który uprosił rydwan słońca, runie z nieba: konie w popłochu, rydwan w drzazgach, ciała lecą w dół. Wzlot, a potem strącenie — i tym jest łuk negatywny. To jest sedno: kto wzbił się ponad swoją miarę, spada tym boleśniej — liczy się i wysokość, i upadek.
Kanon. Złota era seriali pokochała łuk negatywny: Walter White z „Breaking Bad” spada od nauczyciela do narkobarona, Michael Corleone z „Ojca chrzestnego” od bohatera wojny do bezwzględnego dona. Klasyczna tragedia ma Makbeta, którego trawi ambicja; „Obywatel Kane” — idealistę, co stygnie w pustego potentata. To nie łuk przemiany, nie łuk płaski, ani bohater tragiczny jako typ — to kształt staczania. Polski kanon: „Granica” Zofii Nałkowskiej — Zenon Ziembiewicz krok po kroku zdradza ideały, aż osuwa się w katastrofę.
Pięć reguł. Pierwsza: trzeci kształt łuku — obok przemiany na lepsze; tu zmiana idzie w dół (zobacz osobny artykuł o łuku postaci). Druga: to nie postać płaska — staczanie to zmiana w dół; różni się od bohatera, który trwa bez zmiany (zobacz osobny artykuł o postaci, która się nie zmienia). Trzecia: zasiej skazę — to wewnętrzna rysa napędza upadek; bez niej jest arbitralny (zobacz osobny artykuł o skazie bohatera). Czwarta: to nie zawsze tragedia klasyczna — łuk negatywny jest szerszy niż szlachetny bohater tragiczny (zobacz osobny artykuł o bohaterze tragicznym). Piąta: dokąd prowadzi staczanie — na dnie bywa antybohater albo czarny charakter (zobacz osobny artykuł o antybohaterze i złoczyńcy).
Pytanie warsztatowe: wróć do postaci strącanej z wysoka, runącej ku ziemi, i zapytaj o swój upadek: czy bohater spada stopniowo, krok po kroku — czy pstryka z dobra w zło? I czy miał z czego spadać — prawdziwą wysokość, coś cennego do stracenia? Bez wysokości nie ma upadku; bez kroków nie ma tragedii.