Rana bohatera to przeszłe zranienie — strata, zdrada, porażka — które ukształtowało postać przed opowieścią i z którego płynie wszystko: kłamstwo, w które wierzy o sobie albo o świecie, skaza zbudowana, by je przetrwać, i niezaleczona potrzeba w środku. Łuk przemiany to konfrontacja z raną i przejrzenie kłamstwa: pozytywny niesie uzdrowienie, negatywny — pochłonięcie przez nią. Rana to korzeń, skaza to objaw; pragnienie łata ją po wierzchu, potrzeba sięga dna. Pułapka jest podwójna: z jednej strony brak rany — postać ma wadę bez korzenia, więc skaza wisi w próżni, a przemiana nie ma czego pokonać. Z drugiej rana jako wykład terapeutyczny — przegrywasz ją retrospekcją albo monologiem, w którym postać sama sobie diagnozuje traumę; rana przestaje być czuta, a bohater staje się studium przypadku. Sekret: daj postaci konkretne zranienie założycielskie, z którego płynie kłamstwo i skaza, za którą się chowa, a potrzebą niech będzie je zaleczyć — ale odsłaniaj ranę przez zachowanie i unik, nie przez retrospekcję czy autodiagnozę; ani skaza bez korzenia, ani terapeutyczny wykład wprost.
Wizualną intuicję daje Wielki dąb w lesie Fontainebleau Théodore'a Rousseau (XIX w.) — stary dąb, sękaty i powykręcany, którego forma wzięła się z dawnych ran pod korą; widzisz skutek, nie zranienie. Postać rośnie tak samo — z rany, która tłumaczy jej kształt. To jest sedno: dajesz bohaterowi konkretne zranienie założycielskie, z którego biorą się jego kłamstwo, skaza i potrzeba.
Kanon. Scenarzyści mówią o „duchu” albo „ranie” — przeszłym zranieniu, które straszy dziś. Z rany rodzi się „kłamstwo”, w które wierzy, a finał je leczy lub mu ulega. Czyha tu „zrzut traumy” — monolog, w którym postać sama sobie diagnozuje przeszłość. Polski kanon: „Gnój” Wojciecha Kuczoka — gdzie postać narratora wyrasta z rany dzieciństwa, z domu i ojca, a ta rana go tłumaczy, nie zdejmując ciężaru.
Pięć reguł. Pierwsza: rana to korzeń, skaza to objaw — zranienie jest źródłem, wada na wierzchu — skutkiem (zobacz osobny artykuł o skazie bohatera). Druga: z rany rodzi się kłamstwo, którym żyje — zranienie tworzy fałszywe przekonanie, a łuk postaci to oduczanie się go (zobacz osobny artykuł o łuku postaci). Trzecia: prawdziwa potrzeba to zaleczyć ranę — pragnienie łata ranę po wierzchu, potrzeba sięga dna (zobacz osobny artykuł o pragnieniu i potrzebie). Czwarta: gdy rana wygrywa — łuk negatywny — jeśli postać poddaje się kłamstwu, zamiast je przejrzeć, schodzi w dół (zobacz osobny artykuł o łuku negatywnym). Piąta: cień to rana, która przejęła ster — antagonista albo mroczne alter ego pokazuje, kim staje się bohater, jeśli rana go pochłonie (zobacz osobny artykuł o postaci-cieniu).
Pytanie warsztatowe: wróć do dębu i poszukaj rany bohatera: czy pod jego skazą leży konkretne zranienie, z którego płynie kłamstwo, w które wierzy — czy wada wisi w próżni? I czy ranę widać w zachowaniu, czy wyłożyłeś ją monologiem, w którym postać sama siebie diagnozuje?