Wielkie wejście to moment, w którym postać po raz pierwszy staje przed widzem — i jednym pociągnięciem mówi, kim jest. Pierwsze wrażenie pada błyskawicznie i trzyma się długo: zanim bohater powie trzy zdania, widz już go ustawił — wróg czy sojusznik, silny czy słaby. Dlatego nie marnuj wejścia na zwykłe wejście do pokoju — projektuj je jak wizytówkę: czyn, gest, reakcja innych, wszystko, co w kilka sekund zdradza rolę i naturę postaci. Silnik jest prosty: zapytaj, co ta pierwsza scena MÓWI o bohaterze, i czy mówi to, co chcesz. Pułapka jest podwójna. Wprowadzasz postać nijak — wchodzi, siada, rzuca „cześć”, widz nie dostaje wskazówki, więc traktuje ją jak tło, z którego potem trudno ją wydobyć. Albo na odwrót: przeładowujesz wejście — bohater dostaje przemowę, fanfary i zwolnione tempo, choć nic jeszcze nie zrobił, więc zostaje pusty patos, nie charakter. Sekret: wprowadzaj postać czynem, który zdradza naturę, nie etykietą, którą jej przyklejasz — niech widz ją ROZSZYFRUJE z tego, co robi, a nie usłyszy w zapowiedzi.
Wizualną intuicję daje Pierrot Jeana-Antoine'a Watteau (ok. 1718-1719) — biały klaun stoi frontalnie, samotny, odsłonięty, gdy reszta trupy kryje się za kopcem. Tym jest wprowadzenie — postać postawiona przed nami tak, że czytamy ją w jednej chwili: niezgrabna, rozbrajająca. To jest sedno: dobre wejście to pełen portret w jednym ujęciu.
Kanon. Sztuka wejścia jest stara jak teatr — dramaturg wiedział, że pierwsze pojawienie się postaci ustawia ją na resztę wieczoru, więc komponował je z rozmysłem: zła wieść w ustach posłańca, władca w orszaku, błazen z hałasem. Zachodni warsztat powtarza to jak mantrę: wejście to przeznaczenie. Polski kanon: „Dzień świra” Marka Koterskiego, gdzie Adaś Miauczyński przedstawia się sam — porannym rytuałem i rymowanym monologiem — i w kilka minut wiemy o nim wszystko: pretensje, lęki, śmieszność. Wejście, które jest pełnym portretem.
Pięć reguł. Pierwsza: wejście to czyn — pokaż postać w działaniu, które ją definiuje, nie w opisie (zobacz osobny artykuł o charakteryzacji przez działanie). Druga: uratuj kota przy wejściu — drobny gest sympatii w pierwszej scenie kupuje widza (zobacz osobny artykuł o uratowaniu kota). Trzecia: wejście przez kontrast — postać błyszczy, gdy wchodzi obok swojego przeciwieństwa (zobacz osobny artykuł o postaci kontrastowej). Czwarta: zasiej skazę od progu — dobre wejście zapowiada wadę w pierwszym kadrze (zobacz osobny artykuł o skazie bohatera). Piąta: wejście złoczyńcy to groźba — antagonista ma na powitanie ustanowić zagrożenie (zobacz osobny artykuł o antagoniście).
Pytanie warsztatowe: wróć do Pierrota Watteau, którego czytamy w jednej chwili — samotny, niezgrabny, rozbrajający — i spójrz na pierwszą scenę swojego bohatera: co ona o nim MÓWI, zanim padnie słowo? Czy wprowadzasz go czynem zdradzającym naturę, czy tylko wpuszczasz do pokoju? A gdyby widz miał poznać go wyłącznie z tego wejścia — czy poznałby właściwą osobę?