Przebieg pod kątem postaci to osobne przejście redakcji, w którym czytasz cały scenariusz śladem jednej postaci — tylko jej wątku — sprawdzając, czy jej łuk się trzyma, głos jest spójny, motywacja nie pęka, obecność jest wyczuwalna i czy w ogóle zasługuje na miejsce w obsadzie. Izolujesz jedną osobę naraz i ignorujesz resztę — to ujawnia problemy niewidoczne w zwykłym czytaniu: łuk, który siada, głos, który dryfuje. Pułapka jest podwójna. Pierwsza: poprawiasz wszystkich naraz — próbujesz ogarnąć każdą postać w jednym czytaniu, więc wątek każdej się rozmywa i nigdy nie widzisz, że to akurat tej bohaterce płaszczy się łuk. Druga: dopieszczasz jedną kosztem całości — tak rozbudowujesz ulubieńca (więcej scen, lepsze kwestie), że rozhuśtujesz scenariusz: protagonista traci ostrość, a reszta głoduje.
Wizualną intuicję daje Stara kobieta ze świecą Matthiasa Stoma (XVII w.) — jedna twarz i dłonie wydobyte z czerni przez płomień jednej świecy, reszta tonie w mroku. Tym jest przebieg pod kątem postaci: wyciągasz jedną postać w światło i przyglądasz się tylko jej. Wszystko inne na chwilę gaśnie. To jest sedno: izoluj, żeby zdiagnozować — ale naprawiaj z myślą o całości, nie o samej oświetlonej figurze.
Kanon. Bierzesz jedną postać naraz, czytasz cały szkic, śledząc tylko ją — łuk, głos, motywację, obecność, funkcję — i notujesz, co pęka. Potem poprawiasz w służbie całości: każdą zmianę sprawdzasz pod kątem ostrości protagonisty i obsady. Izolacja jest do diagnozy, scalanie do naprawy. Polski kanon: w redakcji scenariusza czytanie śladem jednej postaci to standardowe narzędzie — zwłaszcza w polskich serialach z dużą obsadą, gdzie wątek bohatera drugiego planu łatwo zgubić między odcinkami.
Pięć reguł. Pierwsza: zrób z tego osobny przebieg. Wątek jednej postaci to oddzielny poziom czytania — nie wciskaj go w ogólną redakcję (zobacz osobny artykuł o „poziomach redakcji”). Druga: rozrysuj kręgosłup postaci. Wypisz każdą scenę, w której ta postać występuje — odwrotny konspekt zawężony do niej — by zobaczyć łuk i luki (zobacz osobny artykuł o „odwrotnym konspekcie”). Trzecia: sprawdź głos w izolacji. Przeczytaj po kolei same jej kwestie; dryf albo ogólnikowość wychodzą, gdy odejmiesz pozostałych mówiących (zobacz osobny artykuł o „redakcji samego dialogu”). Czwarta: spytaj, czy zasługuje na miejsce. Przebieg pod kątem postaci często odsłania kogoś do wycięcia albo połączenia — zważ funkcję (zobacz osobny artykuł o „cięciu i łączeniu postaci”). Piąta: napraw dla całości, nie dla ulubieńca. Nie rozbudowuj ukochanej postaci kosztem zespołu — utnij te dopisane skarby, które rozhuśtują proporcje (zobacz osobny artykuł o „zabijaniu swoich skarbów”).
Pytanie warsztatowe: wróć do starej kobiety Stoma, wydobytej z mroku jednym płomieniem — którą postać w swoim scenariuszu wyciągniesz teraz w światło? Przejdź cały szkic tylko jej śladem — a potem sprawdź, czy jej łuk się trzyma, czy gdzieś gaśnie i znika.