Struktura pętli czasowej to architektura opowieści oparta na powtórzeniu: ustalony czas — dzień, godzina, zdarzenie — wraca, a bohater przeżywa go raz po raz, zwykle jako jedyny pamiętający obiegi, aż wyrwie się z pętli, najczęściej przez wewnętrzną przemianę, nie sztuczkę. Silnikiem nie jest, co dalej (to ten sam dzień), lecz co bohater zrobi inaczej i kim musi się stać, by uciec. Pierwszy obieg gramy wprost, kolejne to wariacje: bohater gra wiedzą z przyszłości; komedia i tragedia mieszkają w powtórzeniu z różnicą. Pod spodem rośnie ukryty łuk — zaprzeczenie, zabawa, rozpacz, akceptacja — bo pętla to łuk postaci na zewnątrz: tkwi w dniu, bo tkwi w sobie. Pułapka jest podwójna: powtórka bez różnicy — odgrywasz dzień zbyt dosłownie, obiegi się nie piętrzą, więc widz czuje nudę bohatera; oraz wyjście przez sztuczkę, nie przemianę — bohater ucieka, znajdując chwyt, bez zmiany w środku, a sens wyparowuje. Sekret: jasne reguły, obiegi, które się piętrzą i różnią, ukryty pod nimi łuk od zaprzeczenia po akceptację — a wyjście domknięte przemianą, nie cwaniactwem; dzień kończy się, gdy kończy się bohater.
Wizualną intuicję daje Syzyf Franza von Stucka (1920) — wtacza ten sam głaz na to samo zbocze, skazany na powtórzenie. Ten sam dzień, ten sam głaz — aż coś się zmieni w tym, kto go toczy — i tym jest pętla. To jest sedno: z powtórzenia wychodzi się, stając się innym, nie sprytniejszym.
Kanon. Pętlę zna dziś każdy z komedii o człowieku budzącym się wciąż w ten sam lutowy dzień; pod żartem stara myśl o wiecznym powrocie i o Syzyfie, którego ratunkiem jest zmiana nastawienia, nie ucieczka. To nie struktura nielinearna — tam zdarzenia dzieją się raz, tylko nie po kolei; w pętli wracają naprawdę, a bohater to pamięta. Polski kanon: „Napisz i wymaż” — rodzima komedia, w której bohater wciąż przeżywa ten sam dzień i naprawia błędy, a wyjście wymusza przemianę.
Pięć reguł. Pierwsza: ustal reguły pętli — co się zeruje, co zostaje (pamięć), co ją wyzwala i kończy; jasne reguły to fundament gry z czasem (zobacz osobny artykuł o strukturze nielinearnej). Druga: każdy obieg niech się różni i pnie — nowa informacja, taktyka, ruch w łuku; powtórka bez różnicy to zacięta klatka (zobacz osobny artykuł o zwrocie w połowie). Trzecia: ukryj pod powtórzeniem łuk — od zaprzeczenia przez zabawę i rozpacz po akceptację; to trzy akty w przebraniu (zobacz osobny artykuł o strukturze trzech aktów). Czwarta: wyjście przez przemianę, nie chwyt — bohater wychodzi, bo się zmienił; potrzeba zaspokojona, nie zagadka rozwiązana (zobacz osobny artykuł o pragnieniu i potrzebie). Piąta: pętla to łuk postaci na zewnątrz — tkwi w dniu, bo tkwi w sobie; mechanizm uwidacznia przemianę (zobacz osobny artykuł o łuku postaci).
Pytanie warsztatowe: wróć do Syzyfa wtaczającego ten sam głaz i spójrz na swoją pętlę: czy każdy obieg coś dodaje i pnie łuk — czy to ta sama klatka raz za razem? I czy wychodzi, bo się zmienił — czy bo znalazł chwyt?