Za trzecim powtórzeniem tej samej sceny widz przestaje śledzić akcję i zaczyna wypatrywać różnic. Ta zmiana uwagi jest całym silnikiem pętli czasowej. Ten sam odcinek czasu wraca w niezmienionej postaci i pamięta go wyłącznie bohater. Ciekawość przenosi się wtedy z tego, co się wydarzy, na to, co on zrobi tym razem.
Pierwszy obieg trzeba zagrać serio, jak zwykłą scenę. Widz zapamiętuje rozkład dnia, bo z tego rozkładu zrobi się za chwilę siatka odniesienia. Dopiero drugie przejście ujawnia regułę i wtedy warto ustawić ją twardo. Co uruchamia reset, czy rany zostają na ciele, czy ktokolwiek poza bohaterem cokolwiek pamięta. Publiczność wybaczy dowolnie dziwną zasadę, dopóki jest ona ta sama za każdym razem.
Pod powtórkami biegnie cicha linia, którą Harold Ramis w Dniu świstaka rozpisał najczyściej. Pogodynek z lokalnej telewizji najpierw nie wierzy w to, co się z nim dzieje, potem korzysta z bezkarności, potem próbuje się zabić, a na końcu zaczyna się uczyć i pomagać obcym ludziom. To droga człowieka, który przechodzi żałobę po własnym życiu, ściśnięta do jednej daty w kalendarzu. Kto raz zobaczy ten porządek, rozpozna go w każdej dobrej pętli.
Powtórka bez przyrostu to najkrótsza droga do znużenia. Każdy obieg ma coś dołożyć: nową informację, nową taktykę albo kolejny stopień przemiany. Doug Liman w Na skraju jutra rozwiązał to montażem i pozwolił kolejnym śmierciom rekruta skracać się aż do samego trzasku resetu. Zaoszczędzony czas ekranowy idzie wtedy na to, czego jeszcze nie widzieliśmy. Obieg, który niczego nie dokłada, zostaje w scenariuszu tylko dlatego, że autor policzył powtórzenia zamiast je zaprojektować.
Wyjście z pętli jest miejscem, w którym ta forma psuje się najczęściej. Bohater, który wymyka się dzięki luce w mechanizmie, zostawia po sobie zgrabną łamigłówkę i nic więcej. Wyrok Syzyfa, którego Franz von Stuck namalował pod krwawym niebem, nie kończy się od lepszej techniki pchania głazu. Zamek puszcza dopiero wtedy, gdy rusza to, co w bohaterze stało w miejscu.
Forma znosi przy tym sporo wariantów. Duncan Jones w Kodzie nieśmiertelności skrócił pętlę do ośmiu minut w wagonie podmiejskiego pociągu i zamienił ją w śledztwo, bo jego bohater ma znaleźć bombę. Natasha Lyonne w serialu Russian Doll uwięziła w tym samym mechanizmie dwoje ludzi naraz i przesunęła ciężar z przemiany jednostki na relację. Rama zostaje ta sama, zmienia się tylko to, czego bohater w niej szuka.
Stanisław Lem w Dziennikach gwiazdowych pokazał, co zostaje z tego pomysłu, gdy odjąć od niego przemianę. Ijon Tichy wpada w wiry czasowe i spotyka własne kopie z różnych dni tygodnia, a zamiast naprawić ster, wszystkie zaczynają się kłócić. Samo powtórzenie jest farsą i Lem wycisnął z tego wszystko, co się dało. Sens dokłada dopiero ktoś, kto z obiegu na obieg staje się inny.
Warto na koniec odróżnić pętlę od rozgałęzienia. Krzysztof Kieślowski w Przypadku trzy razy wysyła bohatera na ten sam peron i trzy razy prowadzi go inną drogą, ale Witek nie pamięta żadnej z poprzednich wersji. Warianty są tam dla widza, nie dla niego. Pętla stoi na czymś odwrotnym, bo bohater dźwiga w sobie wszystkie przebyte obiegi i to one go przerabiają. Kiedy tej pamięci zabraknie, zostaje seria wariantów i nic z opowieści.