Opowieść rzadko jest jedną nicią — splata się z wątku głównego (A: centralne pytanie, kręgosłup akcji) i pobocznych (B, C: drugorzędne linie — romans, relacja, kontrapunkt, łuk drugiej postaci). Klasyczny układ: A to cel zewnętrzny, B to linia wewnętrzna i relacyjna, niosąca temat — obie mają się przecinać i spłacać razem. Pułapka jest podwójna: z jednej strony wątki luźne — poboczne biegną obok głównego, ale go nie dotykają: nie komplikują A, nie wpływają na wynik, nie komentują tematu; to odpinalna wata, do wycięcia bez śladu. Z drugiej poboczny pożera głównego — podwątek puchnie i przejmuje opowieść: A stoi, kręgosłup ginie, widz gubi centralne pytanie; albo wplatasz tyle nici, że żadna nie ma wagi i całość to kasza. Sekret: wplataj poboczne w główną linię — każdy ma komplikować albo komentować A, krzyżować go w węzłach i zbiegać blisko kulminacji; wyważ proporcje, by A był kręgosłupem, a B niósł temat — i wytnij nić, która niczego nie dotyka.
Wizualną intuicję daje Penelopa i zalotnicy Johna Williama Waterhouse'a (1912) — Penelopa przy krośnie splata osnowę z wątkiem w tkaninę, a za oknem napierają zalotnicy. Z osobnych nici powstaje jedno płótno — osnowa i wątek trzymają się nawzajem — i tym jest dobra konstrukcja wielowątkowa. To jest sedno: linia główna i poboczne to nie osobne sznurki, lecz nici jednej tkaniny; rozłączone — strzępią się.
Kanon. Wątek A i B to chleb scenopisarstwa: linia B, często wprowadzona wcześnie, niesie temat i zwykle jest historią relacji albo miłości. „Casablanca” splata wątek ucieczki (A) z romansem Ricka i Ilsy (B), zbiegając je na lotnisku. Literackim wzorcem jest „Anna Karenina” Tołstoja: linia Anny i Lewina biegną obok siebie, lustrząc się. To nie zlepek historii, lecz jedna tkanina z osnowy i wątku. Polski kanon: przeplecione wątki rodzinne i historyczne w sadze „Noce i dnie” Marii Dąbrowskiej.
Pięć reguł. Pierwsza: podwątek musi dotykać głównego — każda poboczna ma komplikować A albo na niego wpływać; jeśli nic nie zmienia, to wata (zobacz osobny artykuł o strukturze trzech aktów). Druga: niech wątki przecinają się w węzłach — w punkcie środkowym i przed finałem linie mają na siebie oddziaływać, nie mijać się (zobacz osobny artykuł o zwrocie w punkcie środkowym). Trzecia: B niesie temat — poboczny, zwykle relacyjny, dźwiga to, o czym film naprawdę jest (zobacz osobny artykuł o rozpisce beatów Save the Cat). Czwarta: trzymaj proporcje — A to kręgosłup, B wspiera; nie pozwól, by poboczny przejął podróż bohatera (zobacz osobny artykuł o podróży bohatera). Piąta: zbiegaj nici na końcu — wątki mają spłacić się razem w finale, w jeden obraz domknięcia (zobacz osobny artykuł o obrazie końcowym).
Pytanie warsztatowe: weź każdy wątek poboczny i sprawdź: czy w którymś momencie dotyka głównej linii i coś zmienia — i czy niesie temat, czy tylko zapełnia czas? Jeśli nić nie krzyżuje się z osnową ani nic nie znaczy, wytnij ją albo wpleć.