Bohater pokonany w scenie „wszystko stracone” musi wstać. Ta scena nazywa się zmartwychwstaniem i jest dosłownym sercem klimaksu. Bez zmartwychwstania nie ma katharsis.
Christopher Vogler w The Writer's Journey (1992) wyodrębnił zmartwychwstanie jako jedenastą stację podróży bohatera: moment w trzecim akcie, w którym bohater — niedawno „umarły” w próbie ostatecznej — wstaje i pokonuje przeciwnika, ale już jako nowa osoba. Stary musi umrzeć, by narodził się nowy. Vogler oparł to na Campbellu, ten zaś na mitach całego świata — od Ozyrysa po Chrystusa.
Archetypowym wyobrażeniem zmartwychwstania jest fresk Piera della Franceski w Sansepolcro (ok. 1460): Chrystus wstaje z grobu z flagą zwycięstwa, żołnierze śpią, a krajobraz za nim dosłownie się zmienia — po lewej zima i martwe drzewa, po prawej wiosna. Bohater transformuje świat samym faktem powstania. Huxley nazwał ten fresk najpiękniejszym obrazem świata, a w 1944 brytyjski oficer wstrzymał ostrzał Sansepolcro, by go ocalić.
W BS2 Blake Snyder nie używa tego terminu — woli Finał (str. 85–110), który rozkłada na pięciopunktowy finał: (1) zebranie drużyny, (2) wykonanie planu, (3) niespodziewany cios — plan zawodzi, (4) sięgnięcie w głąb — bohater wydobywa z siebie coś, czego wcześniej nie miał, (5) nowy, ulepszony plan i zwycięstwo. Punkt czwarty jest sercem zmartwychwstania: bohater wygrywa tylko dzięki temu, czego nauczył się w drodze.
Przykłady są czytelne. Neo umiera od strzału Smitha, zostaje wskrzeszony pocałunkiem Trinity i wstaje jako Wybraniec widzący kod. Gandalf ginie pod Balrogiem i wraca jako Gandalf Biały — transformacja dosłowna. Aslan składa się w ofierze i wstaje w nowym ciele. Rocky wstaje po nokaucie wbrew wszystkiemu — i ta odmowa śmierci jest jego moralnym zwycięstwem, nawet w przegranej.
Współcześnie tak samo. Walter White wraca z pustyni, gdzie symbolicznie umarł, jako pełny Heisenberg — wszystko wie, wszystko zaplanował. Furiosa wraca do Cytadeli, by ją wyzwolić. Joel w finale Last of Us podejmuje decyzję, która redefiniuje, kim jest. Frodo i Sam wchodzą na Górę Przeznaczenia — bez przemiany Froda finał byłby niemożliwy.
Najtrudniejsza zasada: Zmartwychwstanie musi pokazać transformację, nie tylko ją zapowiedzieć. Bohater nie może wygrać przez szczęście, deus ex machina ani mentora — wygrywa przez to, czego nauczył się w drugim akcie. John Truby dodaje: klimaks musi być zarazem fabularny i moralny — bohater nie tylko pokonuje przeciwnika, ale rozumie siebie inaczej niż na początku.
Współczesny problem to klimaks jako popisowa bitwa: finały Marvela czy Fast & Furious są spektakularne, ale często bez moralnego klimaksu — bohater wygrywa, bo jest bohaterem, nie dlatego, że się zmienił.
Pytanie warsztatowe: w finale — co bohater rozumie o sobie, czego nie rozumiał na początku? Jeśli „nic” — twój finał jest sekwencją akcji, nie dramatycznym klimaksem.